31 Aralık Pazartesi, 2018

Garip bir yıl oldu. Sadece birkaç kez blog yazdım, çünkü çoğunlukla, Kıyamet Gösterisi’nin gelişimi hariç hakkında yazacak başka bir şeyim yoktu. Çekim bölümünü daha çok Mart ayında tamamladık ve o zamandan beri yaptığımız her şey “post prodüksiyon” olarak devam etti.

Yani bizim, (bu blogda “biz” derken yönetmen Douglas Mackinnon ve kendimi kastediyor olacağım) altı bölümü düzenlediğimiz anlamına geliyor. Arada kolay olsa da çoğunlukla zor bir işti. Kıyamet Gösterisi karmaşık bir eser. Orijinal şekliyle 1. bölüm 75 dakika uzunluğundaydı ve insanlar için çok kafa karıştırıcı olduğundan artık 52 dakika. Insanların, izlerken kafası karışmıyor, bebek değiştirme sahnesinde bile. 5. bölüm çok kısa ve bölüm 6 çok uzun çıktı, ama sorun değil, çünkü uzun zaman önce bu ölçekte bir şey yapmanın tek yolunun 6 saatlik bir film olduğunu fark ettik, bu yüzden 6. Bölümün kısımlarını daha erkene aldık. Her bölüm izlendi, deneyimlendi ve parıldayana kadar cilalandı.. (Bu arada birlikte çalıştığımız editörler ilk üç bölüm için Will Oswald ve ikinci üç bölüm için Emma Oxley)

Bir kez düzenlendikten ve “sonlandıktan” sonra, müzik David Arnold tarafından yazılabilir ve kaydedilebilir, daha sonra MILK’daki ekip, M25 Londra yörünge otoyolunda motorla ateşten çemberden geçmek gibi büyük belirgin olan sahnelerde görsel efektler üzerinde çalışmaya başlayabilirya da belirgin olmayan Aziraphale’ın kitapçısını dolduran Derek Jacobi’nin kafasını Londra sokaklarında gezdirmek ve Soho sokağındaki eksik ayrıntılar giderilebilirdi.

Tüm bunlar olurken Sound Wizards at Bang! sesi dinledi ve bize neyi kullanabileceklerini ve neye ihtiyaç duyduklarını ve aktörlerin nerelerde seslerini (ADR adı verilen bir süreç) dublajlamaya ihtiyaç duyacağımızı anlattı. Miranda Richardson’ın ağzından çıkacak farklı seslerin teknik zorluklarından bahsetmiyorum bile. (Madame Tracy, medyumu oynuyor) Johnny Vegas ve Michael Sheen de Miranda’nın seslerini duyacağımız sesleri sağlıyor.

200’den fazla konuşma sahnemiz var. Bu da çok fazla ADR demek.

Sonra Molinare’de renk uzmanı olarak tanınan ve onu çekerken Gavin Finney’den daha güzel görünmesini sağlayan ve bazen sabah çekilen sahneleri alacakaranlıkta gerçekleşen sahneler yapmak gibi diğer şeyleri de eşit derecede tuhaf yapan Gareth Spensely de bizimle. Bir de Beren Croll “online işleri” yapıyor, kendi görsel sihrini ortaya çıkarıyor ve Peter Anderson Studios’un bizim için olması gereken yere yaptıkları şaşırtıcı görselleri ve tuhaf el yapımı grafikleri yerleştiriyor…

Tüm bu olanlarla son dokuz ay geçti. İşte, daha önce görmediyseniz veya sadece tekrar görmek istiyorsanız yaptığımız fragman.

Henüz bitirmedik. Her şeyin tamamlanmasına yaklaşık 1 ay var. Daha önce bitirmeyi umuyorduk, bu yüzden eşim ve küçük oğlum ve emekli dadımız bizim “Yaşasın! Neil Kıyamet Gösterisi’ni bitirdi!” tatili için Karayipler’e tatile gidiyoruz. Ancak ben açıkçası o tatilde değilim. İngiltere’ye geri dönüyorum (zamanımı çeşitli post prodüksiyon stüdyolarımızın bulunduğu Londra’daki Soho, ve Bang! ‘In bulunduğu Cardiff arasında geçiriyorum) ve Anansi Çocukları ve Amerika Tanrıları’nın ayrıca kısa hikaye olan Emerald’da bir Çalışma kitaplarının çoğunu yazdığım arkadaşlardan birinin evinde kalıyorum. Ah anılar ah…

İki gün önce kuzenim Helen’i ziyaret etmek için Sarasota’ya gittik. Birkaç hafta içinde 101 yaşında olacak. Her zamanki gibi akıllı. Bu, Brainpickings’teki onun hakkında yeni bir makalenin bağlantısı ve bana yardımcı olan bir hikaye hakkında yazdığı bir mektup:

https://www.brainpickings.org/2018/12/18/a-velocity-of-being-helen-fagin/

2018Neil

Fotoğrafın altına→ Helen 101. Ash 3. Amanda ile ben ikisinin ortasında bir yerlerde.

Uzun zamandır Yılbaşı gecesinde gece yarısı eşimi öpmediğim ilk gece olacak. Evlilik yıldönümümüzü birlikte kutlayamayacağımız ilk yıl. Onları çok özleyeceğim.

2019 için hedeflerim; Kıyamet Gösterisi’ni bitirmek, dünyaya göndermek ve daha sonra tam zamanlı proje sorumlusu işinden emekli olmak ve emekliliğimde tekrar yazmaya başlamak. Yazmayı özlüyorum.

Radio dinlemeyi seviyorsanız, şunlara bakmalısınız:

With Great Pleasure: Sevdiğim bazı nesir, şiir ve şarkılar seçiyorum. Peter Capaldi, John Finnemore ve Nina Sosanya seslendirdi. Mitch Benn ve Büyük Britanya Ukulele Orkestrası’nda çaldı.

The Wild Wood: With Great Pleasure için kaydedilen ve kayda çıkmayan birçok kayıttan biri. Ancak, Peter Capaldi okuduğu için kaybetmek için fazla iyi.

Neil Gaiman’ın Norveç Mitolojisi: Diana Rigg ve Derek Jacobi, Natalie Dormer ve Colin Morgan’ın oynadığı drama oyunu. Uyarlamayı Lucy Catherine yaptı ve Allegra McIlroy yönetti ve hayata geçirdi.

Bunların hepsini önümüzdeki 3 hafta boyunca dünyanın her yerinde dinleyebilirsiniz…

Leave a Reply